Asterix & Obelix XXL 2 - PS5 - recenzja
Asterix & Obelix XXL 2 - PS5 to przygodowa gra akcji z elementami platformówki 3D, która wraca do świata dwóch najsłynniejszych Galów w lekkim, komiksowym i bardzo rozpoznawalnym stylu. To tytuł oparty przede wszystkim na humorze, prostych zasadach, eksploracji kolorowych lokacji oraz regularnym obijaniu rzymskich legionistów. Nie jest to gra, która próbuje udawać poważną, współczesną produkcję akcji. Jej siła leży raczej w swobodnej przygodzie, w kreskówkowej przesadzie i w przyjemnym rytmie rozgrywki, który dobrze pasuje do charakteru Asteriksa i Obeliksa.
Fabuła prowadzi bohaterów do Las Vegum, rzymskiego parku rozrywki zbudowanego przez Juliusza Cezara. Już samo miejsce dobrze pokazuje, czym ta gra chce być: nie realistyczną wyprawą przez starożytny świat, lecz żartobliwą, pełną parodii wersją uniwersum znanego z komiksów Goscinny'ego i Uderzo. Punktem wyjścia jest tajemnica związana z druidem Panoramiksem, a sama historia daje graczowi powód, by przechodzić przez kolejne strefy parku, sprawdzać nowe zakamarki i mierzyć się z coraz większym zamieszaniem wywołanym przez Rzymian.
Klimat wierny komiksowej przygodzie
Najłatwiej polubić tę grę wtedy, gdy podejdzie się do niej jak do interaktywnego odcinka komiksowej przygody. Las Vegum jest kolorowe, przerysowane i pełne pomysłów, które mają bardziej bawić niż zaskakiwać rozmachem. Lokacje korzystają z tego, że świat Asteriksa zawsze działał na zasadzie parodii: historyczny kostium miesza się tu z anachronizmami, żartami sytuacyjnymi i mrugnięciami do popkultury. Dzięki temu nawet prosta walka z kolejnymi grupami legionistów ma więcej uroku, bo jest wpisana w świat, który od początku nie traktuje siebie z przesadną powagą.
Ważne jest też to, że gra zachowuje charakter produkcji z innej epoki. Czuć w niej ducha platformówek i przygodowych gier akcji z czasów PlayStation 2: wyraźnie wydzielone etapy, dużo zbierania, proste zagadki środowiskowe i walka nastawiona na powtarzalne, ale czytelne starcia. Dla części graczy będzie to największy atut, szczególnie jeśli szukają czegoś lżejszego, bardziej bezpośredniego i mniej przeładowanego systemami. Osoby nastawione na bardzo nowoczesną konstrukcję mogą jednak od razu zauważyć, że tempo i struktura są tu świadomie oldschoolowe.
Rozgrywka: walka, eksploracja i proste zagadki
Podstawą zabawy jest przemierzanie kolejnych części Las Vegum, walka z Rzymianami, uruchamianie mechanizmów i szukanie przejść prowadzących dalej. Gra pozwala korzystać z Asteriksa i Obeliksa, a różnica między bohaterami nie sprowadza się wyłącznie do wyglądu. Asterix kojarzy się ze sprytem i zwinnością, Obelix z siłą i bezpośrednim rozwiązywaniem problemów, a przełączanie się między nimi pomaga utrzymać przygodowy rytm. Nie jest to skomplikowany system, ale dobrze pasuje do gry, która chce być przystępna i dynamiczna.
Walka ma charakter zręcznościowy i opiera się na starciach z większymi grupami przeciwników. Najwięcej satysfakcji daje wtedy, gdy gracz zaczyna płynniej korzystać z kombinacji ciosów, specjalnych umiejętności i przestrzeni wokół siebie. Starcia nie wymagają taktycznej precyzji znanej z trudniejszych gier akcji, ale mają przyjemny, kreskówkowy ciężar. Rzymianie pojawiają się często, czasem bardzo licznie, więc trzeba lubić ten rodzaj powtarzalnej bójki, w której ważniejsza jest lekka rozrywka niż napięcie czy wysoki poziom wyzwania.
Eksploracja działa podobnie: gra zachęca, by nie biec wyłącznie do kolejnego celu, lecz rozglądać się za znajdźkami, dodatkowymi przejściami i miejscami, do których warto wrócić. System pocztówek, figurek do odblokowania i dodatkowych wyzwań sprawia, że przejście samej fabuły nie musi oznaczać końca zabawy. To szczególnie dobre rozwiązanie dla osób, które lubią w platformówkach powracać do wcześniejszych lokacji i czyścić mapę z rzeczy pominiętych za pierwszym razem. Nie jest to regrywalność oparta na wyborach fabularnych, lecz na kolekcjonowaniu, sprawdzaniu umiejętności w wyzwaniach i dokładniejszym poznawaniu etapów.
Humor i parodie jako część tożsamości gry
Jednym z najciekawszych elementów są żarty z konwencji znanych z innych produkcji. Asterix i Obelix od dawna funkcjonują w świecie, który lubi komentować kulturę, historię i codzienność przez krzywe zwierciadło. Tutaj ten mechanizm przeniesiono na język gier wideo. Las Vegum nie jest zwykłym parkiem rozrywki, ale przestrzenią pełną odniesień, przerysowanych pomysłów i scen, które mają wywołać uśmiech u gracza znającego klasykę gatunku.
Ten humor nie każdemu przypadnie do gustu, bo często jest bardzo bezpośredni i oparty na czytelnych skojarzeniach. Ma jednak sporo uroku, zwłaszcza dla osób, które pamiętają starsze platformówki, komiksy o dzielnych Galach albo po prostu lubią gry z mniej poważnym tonem. To nie jest opowieść budująca napięcie dramatycznymi zwrotami akcji. Bardziej przypomina serię zabawnych scenek połączonych przygodą, w której najważniejsze jest to, żeby dobrze czuć się w towarzystwie bohaterów i ich przesadzonego świata.
Dla kogo będzie to dobry wybór?
Ten tytuł najlepiej sprawdzi się u graczy, którzy lubią przygodowe gry akcji o jasnych zasadach. Nie trzeba spędzać wielu godzin na nauce rozbudowanych systemów ani analizować skomplikowanego rozwoju postaci. Wystarczy wejść do kolejnej lokacji, walczyć, skakać, szukać przejścia i zbierać to, co zostało ukryte poza główną trasą. Dzięki temu gra może dobrze pasować zarówno do młodszych odbiorców, jak i do starszych fanów Asteriksa, którzy chcą wrócić do lekkiego, komiksowego klimatu bez konieczności mierzenia się z bardzo wymagającą produkcją.
Warto jednocześnie uczciwie powiedzieć, że Asterix & Obelix XXL 2 nie jest grą dla każdego typu odbiorcy. Jeśli ktoś oczekuje dużej swobody, filmowej narracji albo głębokiego systemu walki, może uznać ją za zbyt prostą i powtarzalną. Jeżeli jednak szuka kolorowej platformowej przygody, w której liczy się humor, znani bohaterowie i klasyczna konstrukcja etapów, gra ma sporo sensu. Najwięcej przyjemności daje wtedy, gdy zaakceptuje się jej retro charakter i potraktuje ją jako odświeżoną, lekką wyprawę przez świat Asteriksa i Obeliksa.
Wydanie na PlayStation 5 będzie naturalnym wyborem dla osób, które chcą mieć ten tytuł w bibliotece na aktualnej konsoli Sony. Sama gra nie opiera swojej atrakcyjności na technicznych fajerwerkach, ale na czytelnej oprawie, kolorowych lokacjach i komiksowym stylu. To ważne, bo w przypadku Asteriksa i Obeliksa zbyt realistyczna prezentacja nie byłaby atutem. Tutaj liczy się raczej wrażenie, że świat wygląda jak przerysowana plansza pełna rekwizytów, przeciwników i drobnych gagów.
Jako pudełkowa pozycja do kolekcji gier na PS5 ten tytuł ma sens przede wszystkim dla osób, które lubią fizyczne wydania mniej oczywistych produkcji. To nie jest największa premiera generacji ani gra, która ma ambicję rywalizować z najgłośniejszymi hitami akcji. Jej wartość leży gdzie indziej: w powrocie do konkretnego stylu przygodowej platformówki, w obecności klasycznych bohaterów europejskiego komiksu i w przyjemnym, niewymuszonym klimacie. Może też sprawdzić się jako prezent dla kogoś, kto lubi Asteriksa, rodzinne gry przygodowe albo lżejsze tytuły o wyrazistym charakterze.
Podsumowanie: To dobra propozycja dla graczy, którzy chcą kolorowej, komiksowej przygody z prostą walką, eksploracją i dużą dawką humoru. Najwięcej satysfakcji znajdą tu osoby lubiące klasyczne platformówki 3D, zbieranie znajdziek oraz lekkie gry akcji, które nie wymagają długiego uczenia się systemów. Jeśli ktoś oczekuje nowoczesnej, bardzo rozbudowanej produkcji, może poczuć ograniczenia oldschoolowej formuły, ale fani Asteriksa i Obeliksa dostaną przyjemny powrót do świata Galów w wydaniu pełnym rzymskiego zamieszania.
